4 - به روشنى پيداست ، هرچند كه رويارويى آشكار با امام حسين ( ع ) در داخل مكّه و يا در حومهء اين شهر به نفع سلطهء اموى نبود و حاكمان اموى نيز آن را به خوبى مىدانستند ، ولى به فرمان يزيد تصميم گرفتند كه امام حسين ( ع ) را ترور كنند ، هرچند كه به پردهء كعبه آويزان باشد . امام با بيرون رفتن امام ( ع ) از مكّه نقشهء آنان به شكست انجاميد . همانطور كه اين حقيقت بر امام ( ع ) نيز پوشيده نبود . دليلش هم اين بود كه اموىها از منزلت و الا و قداست امام حسين ( ع ) در دل‌هاى مسلمانان آگاه بودند . بنابراين رويارويى نظامى با آن حضرت در مكّه يا حومهء اين شهر موجب مىشد كه عموم حاجيان بر ضدّ اموىها به انگيزش درآيند ، امام ( ع ) را پشتيبانى كنند ، او را يارى دهند و به زير پرچم آن حضرت درآيند و اين همان « وخيم شدن اوضاع » « 1 » بود كه امويان از آن بيمناك بودند . از اين گذشته اطرافيان امام ( ع ) در دوران حضور وى در مكّه فراوان بودند ، به اين دليل كه كاروان حسينى [ هنگامى ] كه از مكّه خارج شد نسبتاً بزرگ بود . علاوه بر آن مكّه نزد عموم مردم از قداست دينى برخوردار بود و نيروى حكومت اموى در آن شهر نيروى محدودى بود كه تنها كفايت اجرا و انجام امور ادارى و قضايى ، تنظيم حركت حاجيان ، نگهبانى از حاكم و حفظ امنيت داخلى را داشت و قدرتش به اندازه‌اى نبود كه بتواند با شورش يا يك حركت انقلابى گروه بزرگى كه داراى قدرت و آمادگى است مقابله كند ، و اين حقيقت دربارهء اوضاع مدينه نيز صادق بود . زيرا حكومت بنىاميه براى مقابله با همهء قيام‌هاى بزرگى كه در مدينهء منوّره يا مكّه مكرّمه روى داد ، از نيروهاى اعزامى از خارج [ اين دو شهر ] استفاده كرد . مانند قيام مردم مدينه و واقعهء غم‌انگيز حرّه و نيز مقابلهء اموىها با عبداللّه زبير در مكّه . 5 - آنچه گفته شد با اين حقيقت كه امام ( ع ) از بيم آن كه به دست حكومت اموى ترور شود و حرمت خانه خدا بشكند - پيش از آغاز اعمال حج از مكّه - بيرون رفت ، منافاتى ندارد .

--> ( 1 ) - هنگامى كه كاروان حسينى ، در حومهء مكّه از فرمان سپاه اشدق سر باز زد ، دو طرف دست به تازيانه بردند . وقتى اين خبر به عمروبن سعيد رسيد ، ترسيد كه « اوضاع وخيم گردد » ! از اين رو كسى فرستاد و به رئيس شرطه‌اش دستور بازگشت داد ! ، الاخبارالطوال ، ص 244 .